Odskok.pl Blog

witam,

blogi jak widać nie cieszą się dużą popularnością wśród forumowiczów, a szkoda. Wpis wrzucam zatem, by rozruszać zimowy zastój i przypomnieć sobie zarazem obsługę WordPressa

A jak tam u mnie z fotografią? Słabo, zima w końcu, śniegu niewiele (dziś już w niewielu miejscach), szaro, brudno i optymizm jakoś uciekł. Niemniej chodzę nadal z aparatem, bo zawsze coś ciekawego może się przed obiektywem pokazać.

Tak to już bywa, że gdy akurat jakiś ptak licznie występuje wokoło, to się nim zaczynam interesować. I tym razem nie było inaczej. Sikor w tym roku wyjątkowo dużo. Widuję je już z okna, na podwórzu, na polach no i w koronach drzew. To bardzo ruchliwe ptaszki, drobniutkie, ale za to towarzyskie i dające się podejść.

Dziś spotkałem 3 gatunki sikor, a wszystkie siedziały na drzewie i w krzakach nieopodal.

Bogatka, nie wiem jak w innych rejonach Polski, ale u mnie równie częsta jak wróbel, czy pliszka siwa w lecie. Baardzo ruchliwa, fruwa tu i tam, przeważnie w stadku liczącym kilka-kilkanaście osobników.

Modraszka, tak dla porównania. Bezbłędnie obie sikory rozróżnimy po czapeczce, u modraszki niebieska Żółć również bardziej nasycona.

Największa zagadka dzisiejszego wpisu. Sikora uboga czy czarnogłówka? Przyznam się że nie wiem, choć stawiałbym na tą pierwszą, a to z powodu podbródka (dość mały). Nie przyjrzałem się ptaszkowi w terenie, a co najgorsze nie znalazłem na SD ujęcia ‘z boku’, co bardzo by pomogło przy ocenie.Ptak najwyraźniej uważał, że najlepiej wygląda z przodu i dumnie się prezentował na jabłku, które od czasu do czasu skubał.

Spotkałem też sójki, które teraz gromadnie się pojawiają. Jednak zrobienie im dobrego (akceptowalnego) zdjęcia kosztowałoby mnie sporo wysiłku i gimnastyki – są bardzo płochliwe i nieufne, gdyby nie przypadek. Widoczna na zdjęciu sójka po prostu sfrunęła na gałąź nieopodal mojego stanowiska, z którego fotografowałem m.in. 2 pierwsze sikorki. W porę szybko to spostrzegłem, strzeliłem migawką 4 razy i już jej nie było…

Moje ulubione ptaki, czyli dzięcioły. Tego pokazuję, gdyż gatunek warty pokazywania – dzięcioł białogrzbiety. Cecha rozpoznawcza to czerwona czapeczka. Kadr niespecjalny, kto fotografował dzięcioły wie czemu. Rodzaj bardzo płochliwy, choć z drugiej strony nie jest bardzo czujny, często bębniąc nie zauważa nas nawet z odległości 10m.

Jak widać iso 800 daje radę, wszystkie strzały prócz pierwszego właśnie z takim były robione. Ciemno dziś było jak nie wiem co, pochmurno i szaro. Ale jestem zadowolony, obserwowanie ptaków jest bardzo przyjemne. Polecam innym w wolnych chwilach.

do następnego razu!